Opkrikkertje
Er gerst* ons in Waartou enkel
nog ’n getikt moment te vinden,
om spraakwater op te krikken,
onze #AirCrafts op te laden,
d’hoge gisting op te winden,
een schol aan de haak te slaan.
We troffen er geen graten in
onze pijlen hoog en laag te richten
– de zon in onze kraag vangend –
hier even ’t roer af te staan,
’t anker uit te tossen,
tussen Er en Elkaar,
Ergens en Elders.
We slikken om aan wal te raken,
voet bij ’t #ProefStuk te houden,
en eigenaarden* ons weldra veder*
bij d’oude torens, ’t vakwerkhuis,
’n groene weide of op ’t Brennegras
met ’n mond vol verze vruchten*
om vingers en hiele af te likken:
voortaan niet onbemind
bruisend vakantiewit.
Tekst en stempel: eerder verschenen in Blauwblad No. 03, juni 2021 (p.41)
TAGS
[taxopress_postterms id=”1″]
Vakantiewit
De kleur vakantiewit helpt om onze geest binnenstebuiten te laten glijden en dus hielp het-staren-in-de-leegte-van-het-vakantiewit ook Blauwe Wolk om zich zo bont als een cirkel* te concentreren. Om zijn pijlen zowel hoog als laag te richten; het momentum te overstijgen.
#ProefStuk
Wie zich in de materie verdiept, voorbeeldig #FieldWork praktiseert, onze Voetnootjes consumeert en op recreatieve wijze #DeepResearch beoefent, wordt hier straks misschien toch wijzer van.
#AirCrafts
Moe maar door daad en stuur aangeroerd*, staarden we de laatste avond tegemoet. Onze ogen leeggezogen, de blauwe veren (bijna) leeggepend, waren we weer bij 't begin geland: naast de nieuwe begraafplaats. De gevleugelde zandloper heeft zijn zin gekregen. Ananke haar groot gelijk.
Er was eens (Ergens Elders)
We wisten niet meer welke kromme-weg* door den lusthof te kiezen en vaarden ons vast. Onzen draed raakte stilaan overspannen en bleek veel te kort om onze verze vruchten* (over Er, Ergens, Elders en Elkaar) nog verder te laten groeien en rijpen.






